Cztery zwolnienia dyscyplinarne, 27 odejść z pracy i 36 zmian kadrowych
w niespełna dziesięć miesięcy. W słupskim MOPR nadal trwają personalne roszady, a z instytucji odchodzą również kierownicy działów. Po latach dużej rotacji powraca pytanie: co robi dyrekcja, by zatrzymać pracowników?
W lutym „Tramwaj Słupski” opublikował artykuł: „291 etatów, 251 odejść z pracy. Co naprawdę dzieje się w słupskim MOPR?”. Przedstawiliśmy w nim nie tylko skalę odejść w latach 2020–2025, ale również relacje byłych pracownic dotyczące sposobu zarządzania, atmosfery pracy i trudności z uzyskaniem wsparcia. Opisaliśmy także sprawę kierowniczki, która po zgłoszeniu mobbingu została zwolniona dyscyplinarnie. Komisja powołana w MOPR nie stwierdziła mobbingu, a pracodawca utrzymywał, że działał zgodnie z prawem.
Spór trafił do sądu pracy. Już wówczas pytaliśmy dyrekcję, jak ocenia tak dużą liczbę odejść i co zamierza zrobić, by ograniczyć rotację. Zamiast wyjaśnienia przyczyn otrzymaliśmy przede wszystkim dane statystyczne. Dziewięć miesięcy później dysponujemy kolejnymi liczbami. I nadal brakuje odpowiedzi na najważniejsze pytanie: co zmieniło się
w sposobie zarządzania pracownikami MOPR?
Cztery dyscyplinarki. Co za nimi stoi?
Spośród 27 zakończonych stosunków pracy trzynaście rozwiązano za porozumieniem stron, osiem za wypowiedzeniem złożonym przez pracownika, a dwie umowy zakończyły się wraz z upływem okresu, na jaki zostały zawarte.
W czterech przypadkach pracodawca zastosował art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy,
czyli rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika. To niemal 15 procent wszystkich zakończonych w tym okresie stosunków pracy.
Dyscyplinarka jest szczególnym trybem zwolnienia, przewidzianym w przypadku ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Nie jest zwykłym wypowiedzeniem ani standardowym sposobem rozstawania się z pracownikiem. Cztery takie decyzje w ciągu niespełna dziesięciu miesięcy wymagają więc bliższego przyjrzenia się ich okolicznościom.
Zwłaszcza w Ośrodku, w którym wcześniej dochodziło już do sporów pracowniczych,
a jedna ze spraw dotyczących zwolnienia dyscyplinarnego znalazła swój finał w Sądzie Pracy.
MOPR przekazał jedynie zbiorczą liczbę zwolnień w tym trybie. Nie wskazał, których działów dotyczyły, kiedy dokładnie nastąpiły ani czy pracownicy zakwestionowali decyzje pracodawcy. Nie znamy zatem powodów zastosowania tak surowego środka. Cztery dyscyplinarki pozostają jednak istotnym faktem w ocenie sytuacji kadrowej instytucji, szczególnie wobec wcześniejszych sygnałów o konfliktach i trudnych relacjach pomiędzy pracownikami
a przełożonymi.
Kierownicy odchodzą, inni obejmują ich obowiązki
Równie interesujący obraz wyłania się z zestawienia zmian wewnątrz MOPR. W okresie objętym naszym wnioskiem odnotowano 36 zmian stanowisk i komórek organizacyjnych. Dziewięć z nich obejmowało przeniesienie pracownika do innego działu, zespołu
lub placówki. Pozostałe dotyczyły zmian stanowisk w dotychczasowych komórkach, przede wszystkim awansów.
W marcu dotychczasowy koordynator w Zespole ds. Przeciwdziałania Przemocy Domowej objął w wyniku naboru stanowisko kierownika Punktu Interwencji Kryzysowej
i Przeciwdziałania Przemocy Domowej PIKBAZA. W czerwcu konsultantowi ds. usług opiekuńczych powierzono obowiązki kierownika Działu Usług Opiekuńczych
i Specjalistycznych. W tym samym roku zatrudnienie zakończyli kierownicy dwóch innych działów. We wrześniu odszedł kierownik Działu Pieczy Zastępczej. Wcześniej z tego zespołu odeszli również psycholog, starszy inspektor i specjalista pracy z rodziną.
W ciągu badanego okresu zatrudniono tam cztery nowe osoby.
W październiku zakończyło się zatrudnienie kierownika Działu Analiz i Projektów
oraz starszego inspektora pracującego w tym dziale. Łącznie, wraz z projektem „Wygrana Rodzina”, odnotowano tam sześć przyjęć i sześć odejść.
Warto zwrócić uwagę właśnie na Dział Analiz i Projektów. To z nim związana była opisywana przez nas wcześniej sprawa byłej kierowniczki, która zgłosiła mobbing.
Obecnie dowiadujemy się o odejściu kolejnej osoby kierującej tym działem. Nie znamy przyczyn ani trybu zakończenia jej zatrudnienia, ale kolejna zmiana na tym stanowisku uzasadnia pytanie o stabilność zarządzania zespołem.
Przesunięcia również tam, gdzie najważniejsza jest ciągłość opieki
Zmiany personalne nie ograniczały się do administracji i stanowisk kierowniczych. Obejmowały także pracowników socjalnych, opiekunów i wychowawców, czyli osoby pozostające w bezpośrednim kontakcie z podopiecznymi.
W Dziale Usług Opiekuńczych i Specjalistycznych zatrudniono siedem osób, a sześć zakończyło pracę. Wśród odchodzących byli opiekunowie oraz lekarz psychiatra.
W placówkach opiekuńczo-wychowawczych przyjmowano nowych wychowawców,
inni kończyli zatrudnienie lub zmieniali placówki. Przesunięcia obejmowały jednostki
przy ulicach Lutosławskiego, Tuwima i Mickiewicza.
W maju pracownicy przechodzili pomiędzy Działem Pomocy Środowiskowej a Zespołem ds. Przeciwdziałania Przemocy Domowej. We wrześniu podobne przesunięcia nastąpiły pomiędzy Działem Świadczeń Pomocy Społecznej a Zespołem ds. Domów Pomocy Społecznej.
W udostępnionych dokumentach wskazano stanowiska, daty i komórki organizacyjne,
ale nie podano przyczyn przeniesień. Nie wiadomo, które odbywały się na wniosek pracowników, a które wynikały z decyzji pracodawcy.
Kto wspiera ludzi, których pracą jest pomaganie innym?
Rotacja pracowników w MOPR nie jest wyłącznie problemem organizacyjnym.
W instytucji pomocy społecznej ma ona szczególne znaczenie.
Pracownik socjalny zna sytuację rodzin, z którymi pracuje, ich problemy, historię podejmowanych interwencji i często trudne do odbudowania relacje. Asystent rodziny przez wiele miesięcy zdobywa zaufanie osób, które nie zawsze chcą lub potrafią przyjąć pomoc. Wychowawca w placówce opiekuńczo-wychowawczej staje się dla dziecka jedną
z najważniejszych dorosłych osób w jego codziennym życiu.
Doświadczenia i relacji z podopiecznymi nie da się zastąpić samym zatrudnieniem kolejnego pracownika.
Równie istotne jest obciążenie psychiczne osób wykonujących te zawody. Codzienny kontakt z przemocą, zaniedbaniami, ubóstwem, uzależnieniami i kryzysami rodzinnymi wymaga profesjonalnego przygotowania, ale także odpowiednich warunków pracy. Superwizja, pomoc psychologiczna, rozsądny podział obowiązków i wsparcie przełożonych nie powinny być dodatkiem do funkcjonowania takiej instytucji. To elementy niezbędne,
by pracownicy mogli skutecznie i bezpiecznie wykonywać swoje zadania.
Dlatego po kolejnych informacjach o odejściach i zwolnieniach warto zapytać,
jak w słupskim MOPR wygląda troska o własną kadrę.
Czy dyrekcja bada przyczyny odchodzenia pracowników? Czy prowadzi rozmowy z osobami rezygnującymi z zatrudnienia? Jak często pracownicy korzystają z superwizji i wsparcia psychologicznego? Czy istnieją skuteczne mechanizmy rozwiązywania konfliktów
i zgłaszania nieprawidłowości bez obawy o konsekwencje zawodowe?
To konkretne kwestie, które powinny interesować nie tylko kierownictwo Ośrodka,
lecz także władze miasta sprawujące nad nim nadzór.
Kiedy zmieni się coś więcej niż obsada stanowisk?
Po latach dużej liczby odejść należałoby oczekiwać szczegółowej analizy przyczyn i oceny skuteczności polityki kadrowej. Tym bardziej że wcześniejsze sygnały od pracowników dotyczyły nie tylko wynagrodzeń czy możliwości rozwoju zawodowego, ale również relacji
z przełożonymi i atmosfery pracy.
Tymczasem najnowsze dokumenty pokazują przede wszystkim kolejne zmiany personalne. Nie dowiadujemy się z nich, jakie wnioski wyciągnięto z wcześniejszych odejść,
czy wdrożono działania ograniczające rotację ani jakie przyniosły one rezultaty.
O te kwestie dyrekcja powinna zostać zapytana wprost.
MOPR jest jednostką finansowaną ze środków publicznych. Odpowiedzialność za jej funkcjonowanie obejmuje zarówno jakość usług świadczonych mieszkańcom, jak i sposób zarządzania personelem. Utrzymanie odpowiedniej liczby etatów jest ważne,
ale nie zastępuje stabilnego zespołu, doświadczonych specjalistów i warunków pracy,
które pozwalają im pozostać w zawodzie.
Warto również zapytać, czy sytuacja kadrowa MOPR była przedmiotem szczegółowej analizy władz Słupska. Czy miasto, jako podmiot odpowiedzialny za funkcjonowanie ośrodka, interesuje się przyczynami odejść, liczbą sporów pracowniczych i sposobem rozwiązywania konfliktów? Czy ocenia politykę kadrową dyrekcji wyłącznie na podstawie liczby obsadzonych etatów, czy również tego, co dzieje się wewnątrz instytucji?
Po 251 odejściach w latach 2020–2025 i kolejnych 27 w niespełna dziesięć miesięcy obecnego roku trudno zadowolić się informacją, że MOPR zatrudnia więcej osób niż wcześniej. Zwłaszcza gdy w najnowszym bilansie pojawiają się cztery zwolnienia dyscyplinarne, a z instytucji odchodzą również kierownicy działów.
Najwyższy czas, by dyrekcja MOPR i władze Słupska odpowiedziały na pytanie, co robią, aby doświadczeni pracownicy chcieli w tej instytucji pozostać. Przyjmowanie kolejnych osób do pracy nie może być jedyną odpowiedzią na kolejne odejścia.

































